Posted by: denizen of the deep | February 24, 2015

skila

Από τότε που πήρα τον σκύλο μου δεν βαριέμαι ποτέ. Βρέχει, χιονίζει, κάνει (πεό) κρύο, εγώ πρέπει να τον βγάλω βόλτα τρεις φορές την ημέρα. Ακόμα και όταν ρίχνει χιονόνερο. Σε περίπτωση που δεν αντέχω πάνω από μισή ώρα, πρέπει να τον απασχολήσω στο σπίτι. Μετά βγαίνω για τσιγάρο στο μπαλκόνι και μόλις μπαίνω μέσα τα βρίσκω όλα λίμπα, και πρέπει να μαζέψω. Και μην ξεχάσω τις τακτικές επισκέψεις στους κτηνίατρους, κάτι επεμβάσεις, μια φόλα, ενέσεις και ενεργός άνθρακας αφού σαβουρώνει ότι βρει από κάτω. Το λατρεύω το σκυλάκι μου, το ότι θέλω να το καρυδώσω είναι άσχετο.
Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς το κτήνος μου, πια. Δεν είναι όλα τόσο εύκολα, οι περισσότεροι άνθρωποι τα σκυλιά τα σιχαίνονται (δεν κοιτάνε τις καπότες που μαζεύω κάθε μέρα από τις παραλίες. Μα καλά με τέτοιο κρύο φέτος;) και το δικό μου το φοβούνται και από πάνω. Τελικά το σκυλί σου το διαλέγεις επειδή σου μοιάζει. Καλά λένε, και τους κορόιδευα κιόλας. Το ζωάκι μου έχει άγρια μούρη, έχει φάτσα φονιά, ανθρωποφάγου. Ξέρει να δαγκώνει αλλά επιλέγει να σου δώσει φιλάκια. Άμα τον αφήσω θα μας γλύψει όλους μέχρι θανάτου. Μόλις στραβώνουν ή κάνουν κανένα σχόλιο τους δίνω να καταλάβουν τι σημαίνει ΣΚΛΥΛΑ. (εγώ δηλαδή) Αμάν πια, μου τα έχουν πρήξει.
Μια φίλη μου τα έφτιαξε με ένα τύπο. Αυτή είναι κολλημένη με τον πρώην της και αυτός με την πρώην του. Εγώ πάντως θα τους παντρέψω, μου το ζήτησαν και δέχτηκα. Δεν ξέρω αν τελικά θα γίνει ο γάμος, επειδή αν έρθει ο πρώην της για να την πάρει αυτή θα τον ακολουθήσει. Μου το είπε η ίδια. Δεν έχω πρόβλημα, κι σ’αυτόν τον γάμο θα γίνω κουμπάρα, αφού μου είχε ζητηθεί και είχα δεχτεί.
Ο δικός μου πρώην, μου είχε στείλει ένα μήνυμα όπου μου έλεγε πως εγώ δεν είμαι σαν τις άλλες. Ναι αλλά εμένα με είχε παρατήσει για τις άλλες. Τι να κάνουμε, δεν γίνεται να λάμπει το σπίτι, το φαγητό να είναι έτοιμο στο τραπέζι, κι εσύ να είσαι στην τρίχα και να τον περιμένεις γυμνή στο κρεβάτι με τα πόδια ανοιχτά. Θέλεις μια σεξουλιάρα η οποία βγάζει χαριτωμένες φωτογραφίες ντυμένη κουνελάκι (του πλέιμπόι) και τις ανεβάζει στο δημόσιο προφίλ στο ΦΒ και περιμένεις αποκλειστικότητα από αυτή τη γυναίκα; Και όταν δεν σου την παρέχει, ξαφνικά θυμάσαι τη ντένιζεν η οποία παραλίγο να πεθάνει όταν την παράτησες. Τι λες; Αφού με αποκαλούσες πουριτανή και δεν ήθελες να είσαι μαζί μου γι’αυτόν το λόγο.
Δεν είμαι πουριτανή. Αυτό που ήθελα ανέκαθεν ήταν να κάνω μεγάλη οικογένεια, να έχω ένα σπίτι με δέντρα γύρω γύρω, και παιδάκια και σκυλάκια να τρέχουν στον κήπο. Τα παπάρια μου πήρα.
Κάποιες φορές νομίζω πως θα ήταν πιο εύκολο να μην υπάρχω. Απόλυτη γαλήνη.

bench

Posted by: denizen of the deep | March 8, 2014

ο σκύλος μου

Σήμερα κατάλαβα πόσο πολύ μ’αγαπάει ο σκύλος μου. Ο σκύλος μου που μου έχει φάει τα χέρια, μου έχει κατουρήσει όλο το σπίτι, που πηδάει το κρεβάτι μου με το έτσι θέλω, που δεν θέλει να βάλει το λουράκι του και που ώρες ώρες μουλαρώνει και δεν θέλει να περπατήσει. Κι όμως αυτό το τερατάκι μ’αγαπάει μόνο και μόνο επειδή το αγαπάω κι εγώ.

Άσε που έχει αλλάξει η ζωή μου. Από την μία έχω περιοριστεί πολύ, δεν τον αφήνω μόνο του, δεν μπορώ να πάω όπου θέλω για όσο χρονικό διάστημα θέλω αλλά από την άλλη με έχει κάνει πιο ευγενική, πιο κοινωνική; Δεν ξέρω πως ακριβώς να το θέσω αλλά έχω αρχίσει να αγαπάω και τους ανθρώπους. Πηγαίνουμε βόλτα κι εγώ χαμογελάω σαν χαζοχαρούμενη, μήπως να πάω να το κοιτάξω;

Βρήκα το φάρμακο που γιατρεύει όλες τις αρρώστιες, έχει τέσσερα πόδια, μια ουρά και γαυγίζει.  Είναι πολύ χαριτωμένος και νομίζω πως μ’αγαπάει κι αυτός. Μου κατούρησε όλο το σπίτι, αυτό νομίζω αποδεικνύει την μεγάλη αγάπη που μου έχει.

Μου αρέσει που άκουσα μερικούς και μερικές και πήγα η χαζή και πήρα πάνες, λέει ειδικές για κουτάβια, οι οποίες, λέει είναι εμποτισμένες με κάποια ουσία η οποία προσελκύει τα σκυλάκια και πάνε και κατουράνε πάνω σ’αυτές. Αγγούρια, ευτυχώς που ούσα προνοητική, έστρωσα σ’όλο το σπίτι πανιά και έτσι γλύτωσα το πλύσιμο των χαλιών (προς το παρών τουλάχιστον)

Ο χαζο-κούταβός μου είναι φοβερός, τον βγάζω έξω, παίζω μαζί του, με δαγκώνει κάπου κάπου (κι έχει κάτι σαγόνια ο άτιμος) και τώρα έχει αποκοιμηθεί στα πόδια μου.

Υπάρχει ένα μικρό προβληματάκι, είναι μωρό ακόμα και ήδη τον φοβούνται. Θα γίνει άγριο, λέει! Άγριος θα γίνει μόνο όταν χρειαστεί, ελπίζω. Γιατί σκυλί δικό μου και να είναι και άγριο, χλωμό το βλέπω.

Η ζωή μου άλλαξε από την μία μέρα στην άλλη.

Posted by: denizen of the deep | February 17, 2014

Baudolino II

‘Με λύπη και χαρά, ακόμα λαχταράω

Στο τέλος την αγάπη μου να δω.

Δεν ξέρω αν θα τη δω, όπου κι αν πάω

Θα’ναι για πάντα σε τόπο μακρινό.

Μακριά και δύσκολη είναι τούτη η διαδρομή

Κι η μοίρα μου άγνωστη και σκοτεινή.

Μα του Θεού το θέλημα ας γίνει.’

σελ. 407

Η αλήθεια είναι πως νοιώθω λίγο καλύτερα, άσχετα αν τσεκάρω το φατσοβιβλίο τρεις φορές την ημέρα. Έβαλα τα πράγματα κάτω και κατάλαβα για άλλη μια φορά, πως τελικά οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν ο άλλος να είναι ακριβώς όπως είναι κι αυτοί. Στη δική μου περίπτωση αυτό δεν γίνεται. Τι να κάνω;

Τελικά για να είσαι δυνατός χρειάζεσαι κάτι παραπάνω από δυνατά μπράτσα.

Posted by: denizen of the deep | February 14, 2014

πάλι τα ίδια;

344_anti_valentine-2

 

Η αλήθεια είναι πως έχω γνωρίσει καλούς άντρες με τους οποίους ήμουν τρελά ερωτευμένη με ή χωρίς ανταπόκριση. Δεν προσπάθησαν να με ποδοπατήσουν πάντως. Ο τελευταίος μαλάκας με πάτησε κάτω, με έσυρε και μετά με έριξε και από τον γκρεμό. Κι όταν δεν άντεξα άλλο και έφυγα απόρησε γιατί.

Πίστευα πως ήμουν δίπλα σε έναν άντρα με αυτοπεποίθηση, τελικά ήμουν κάτω από έναν αλαζόνα. Πόσο μικρός μου φαίνεται τώρα, τοσοδούλης. (τώρα βέβαια στη συγκεκριμένη οργάνωση δεν γίνεσαι μέλος άμα είσαι φυσιολογικός, το ότι έχει φύγει δεν παίζει κανένα ρόλο τελικά. Αφού αυτή την οργάνωση την απεχθανόμουν και την απεχθάνομαι αλλά με μπέρδεψε το ότι είχε αποχωρήσει. Ανόητη denizen) Όσο μεγαλώνω τόσο μεγαλύτερα λάθη κάνω, παλιμπαιδίζω λες;

304402_360374137384480_569000063_n

Posted by: denizen of the deep | February 6, 2014

Baudolino

‘Από την πρώτη στιγμή που ειδωθήκαμε, σε προτίμησα˙ προτιμώντας σε, σε θέλησα˙  θέλοντας σε, σε αναζήτησα˙  αναζητώντας σε, σε βρήκα˙  βρίσκοντας σε, σε αγάπησα˙  αγαπόντας σε, σε πόθησα˙  ποθώντας σε, σ’έβαλα στην καρδιά μου πάνω από όλα…’

Έκο, Ο. (2001) ‘Μπαουντολίνο’

Θέλω να σε δω να πεθαίνεις, μπροστά μου, την ώρα που εγώ θα καπνίζω αδιάφορα.

Posted by: denizen of the deep | August 27, 2013

κομμάτι

– Θέλω ένα κομμάτι.

– Όχι, σε όποιον το δώσω, θέλω να το κρατήσει.

– Θα το κρατήσω.

.

.

.

– Δεν είπες πως θα το κρατούσες;

Ωραία, συγνώμη

– Άντε γαμήσου.

– Έχεις μεγάλο στόμα και βρίζεις!

– …..

Posted by: denizen of the deep | August 10, 2013

a little man

Yesterday upon the stair
I met a man who wasn’t there
He wasn’t there again today
Oh, how I wish he’d go away
When I came home last night at three
The man was waiting there for me
But when I looked around the hall
I couldn’t see him there at all!
Go away, go away, don’t you come back any more!
Go away, go away, and please don’t slam the door
Last night I saw upon the stair
A little man who wasn’t there
He wasn’t there again today
Oh, how I wish he’d go away
 ‘Antigonish’ by William Hughes Mearns
Posted by: denizen of the deep | July 13, 2013

Mount Otorten

I absolutely love mysteries and conspiracy theories; I’m too pragmatic to believe any of them, thus. (I wish I were more romantic, but that’s another story).

I’ve watched a couple of videos and read some posts and I came to my own conclusions. (Why not? Everyone has an opinion).

First things first. In 1959 a group of nine students went hiking, they never came back. It was winter and the mountain is called by the locals the Mountain of the Dead. I think this IS significant because local people always know their area better than anyone else.

My first thought was drug usage, later I realized that they were too seasoned hikers to get stoned plus other people had died there in the past. (Climbers die all the time, especially in winter. Climbers, not the entire expedition.) Then I thought of a collective hallucination, which might have been caused by some sort of a gas emission from a chasm. Here is why:

1.       No one (and I mean NO ONE) stays naked in a tent in -18 degrees centigrade, unless they drunk, drugged or someone is trying to warm up another person. (I don’t mean sex; I mean this is the most efficient way to warm up a human being if they’ve been outside for too long. A big, fluffy dog can do the job as well)

2.       It seems that they got so frightened that some of them fled the tent almost naked, they were running from someone/ something. Then they lit a fire to make themselves more visible?! Animals are scared of fire but according to the evidence the students had lit that fire to keep warm and not to repel an animal. Moreover, they were experienced hikers so I’m pretty sure that they knew that if nine people make a lot of noise any animal will just disappear. Unless it was a tiger, then fire would have been enough. (Whoever has worked in a field in a group knows that I know what I’m talking about as opposed to theorising)

So far my theory works, they inhaled some gas, started to hallucinate, fled the tent, sobered up, tried to go back to the tent, died of hypothermia before reaching it. (Soviet/ Russian winter is no joke).

And then we have the four bodies found in the ravine, and my theory goes out of the window.

Now, I do not believe in Yeti but I do believe in military experiments. At the end of the day, if someone produces weapons they want somebody else to buy them. But before that somebody else buys them they have to test them first.

https://www.youtube.com/watch?v=VSA6GV8LpG0

LiveLeak

https://en.wikipedia.org/wiki/Dyatlov_Pass_incident

Posted by: denizen of the deep | June 28, 2013

CP vs AP

Every day I’d see a Certain Person and listen to them talking about Another Person

CP: AP is neither reliable nor trustworthy. AP is irresponsible and ungrateful. (bla, bla, bla) They don’t spend any money at my place. (bla, bla, bla) I’ve given them work and now look at them, they go somewhere else, and I know it for a fact, I’ve got my spies!!!(bla, bla,bla)

Denizen: OK, mmmmmm, yeah, hhhhmmmmmm. How much is that? OK, here you are. Thank you, bye.

   A couple of days later

Denizen: hello… (couldn’t finish my sentence, saw CP buying something from AP. WTF?!)

It’s not my business but really I find people like this disturbing. I quite liked that place but I don’t want to hang around such individuals. What a shame.

Older Posts »

Categories

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.